Sightseeing Japan ISightseeing Japan IISightseeing Japan III
Wie aan Japanse esthetiek denkt, denkt misschien aan door eeuwenoude traditie gesublimeerde vormen en tekens. Wie aan Japanse architectuur denkt, denkt misschien aan zen-achtige harmonie in ruimte en licht. Maar ook aan overspannen veelkleurigheid van lichtreclames en de geweldadige fantasieën van de mangastrip zijn misschien beelden die bij je op komen. In de voorstelling van  Nico Bick  zijn plaatsen als Tokyo en Osaka ideale steden, waar zonder een spoor van valse nostalgie gewerkt wordt aan de perfecte moderne stad. De infrastructuur van wonen, lopen, reizen en rijden zouden er naadloos in elkaar overgaan en voor het chronische ruimtegebrek worden en ongecompliceerde en doelmatige oplossingen gevonden.
Dat moderne stedebouw  Nico Bick  eerder aantrekt dan afstoot bleek al in zijn vroegere werk. In zijn foto's kom je geen romantiek tegen die alle sporen van het moderne leven probeert te cacheren. Hij beleefd juist plezier aan benzinestations en snelwegen, aan nieuwbouwijken en metrostations op hoge poten. Zijn beelden nodigen de kijker uit om de organisatie van de stedelijke werkelijkheid te heroverwegen. Toen hij Japan bezocht ging  Nico Bick  dan ook niet naar de oude wijken van Kyoto, maar naar het sterk geïndustrialieerde gebied tussen Tokyo en Osaka. Niet het specifiek Japanse zocht hij, maar juist dat wat algemeen is, dat wat met onze steden te vergelijken valt. In zijn presentatie bij Galerie Fotomania geeft  Nico Bick  alle gelegenheid om deze vergelijking te maken. Zeven projectoren tonen een veelvoud aan beelden die de stad beschrijven. Op het eerste gezicht lijkt alles veel op welke moderne Europese stad dan ook. De weinig fraaie betonconstructies die voetgangers-stromen in goede banen moeten leiden, maar ook de gelaagdheid van wegen en openbaar vervoer doen mij denken aan Duitse steden die na de oorlog een nieuwe stadskern kregen. De overslagplaatsen voor de haven hadden overal kunnen zijn en een foto van een bouwput met erachter een grote brug leidt tot verwarring doordat deze sprekend lijkt op de Erasmusbrug in Rotterdam. Maar omdat de geprojecteerde beelden in de galerieruimte telkens nieuwe combinaties met elkaar vormen komt de nadruk voor de kijker langzaam op de details te liggen. En in de details worden de verschillen met de europese steden zichtbaar: de Japanse gewoonte om hele huizenblokken om de tien jaar te vernieuwen maakt dat op bijna geen enkele foto een 'gedateerd' gebouw zichtbaar is. En nergens is er enige opsmuk, versiering of openbare kunstwerken. De foto's van  Nico Bick  kunnen zo aanleiding geven tot reflectie op onze eigen omgeving en bieden de kans deze te herwaarderen. Miriam Bestebreurtje